Porady od psychologa we Wrocławiu - Psycholodzy

Roza Simchowicz (plus Róża Simchowicz, Rozalia Simchowicz, ur. 1887 w Słupsku, zm. 1941 w Warszawie) – kraj nad wisłą psycholog i belfer żydowskiego pochodzenia.

UkoÅ„czyÅ‚a uniwerek i instytut pedagogiczny im. Jeana-Jacques’a Rousseau w Genewie. W 1921 roku zostaÅ‚a wykÅ‚adowcÄ… w żydowskim seminarium nauczycielskim w Wilnie. Później pracowaÅ‚a jak kontroler w Centralnej Å»ydowskiej Organizacji Szkolnictwa (CISZO) i jak współredaktorka miesiÄ™cznika “Nowa Buda”. W ciÄ…gu II wojny Å›wiatowej zostaÅ‚a przesiedlona do getta warszawskiego, dokÄ…d opiekowaÅ‚a siÄ™ najbiedniejszymi dziećmi. PracowaÅ‚a w oddziale dzieci ulicy powstaÅ‚ym pod rÄ™kÄ… Centosie. W tamtym miejscu kierowaÅ‚a również referatem pracy kulturalnej w jidysz. ZajmowaÅ‚a siÄ™ organizowaniem imprez kulturalnych na rzecz dzieci tudzież braÅ‚a współpraca w akcji popularyzowania wÅ›ród dzieci książki żydowskiej. ZmarÅ‚a na dur abdominalny, którym zaraziÅ‚a siÄ™ od dzieci, którymi siÄ™ opiekowaÅ‚a. Dr Emanuel Ringelblum w swoich “Notatkach z getta” poÅ›wiÄ™ciÅ‚ jej osobne pamięć zatytuÅ‚owane “Roza Simchowicz – dobry duch na ziemi”.

Linki zewnętrzne

• Roza Simchowicz w Internetowej Bazie Danych o Getcie Warszawskim

Helena Merenholc (ur. 15 marca 1907, zm. 19 stycznia 1997 w Warszawie) - kraj nad wisłą psycholog dziecięca, nauczyciel i reżyser radiofoniczny żydowskiego pochodzenia.

Biografia

Po ukończeniu studiów pracowała w Poradni Pedologicznej Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Była dodatkowo jedną ze współpracownic Janusza Korczaka. Po wybuchu II wojny światowej została przesiedlona do getta warszawskiego, dokąd podjęła pracę w Centosie jak organizatorka kącików dziecięcych. Współpracowała z Zofią Rosenblum-Szymańską, a i pomagała jej jak ukrywała się w domu sióstr w Ożarowie.

W 1943 roku przedostała się z getta na stronę aryjską i wyrobiła sobie fałszywe dokumenty na miano rodowe Stanisława Królikowska. Od 15 kwietnia tego roku ukrywała się jak jeden mąż z Rachelą Auerbach w pokoju w domu na rogu ulic Próżnej i Grzybowskiej. Od tego czasu była aktywnym współpracownikiem Rady Pomocy Żydom i łączniczką Żydowskiego Komitetu Narodowego. Miała przy swoją opieką setki Żydów.

Po zakończeniu wojny nie wyjechała z Lokalny. Podjęła pracę w Polskim Radiu, dokąd przez masa lat była kierownikiem literackim Redakcji Audycji Dziecięcych. Zmarła w 1997 roku. Została pochowana na cmentarzu żydowskim blisko ulicy Okopowej w Warszawie (apartament 9, uliczka 1).

Linki zewnętrzne

• Helena Merenholc w Internetowej Bazie Danych o Getcie Warszawskim

Raymond Moody (ur. 30 lipca 1944 r. w Porterdale, Georgia, USA) - jankeski psycholog i doktor, w najwyższym stopniu pokupny jak pisarz książek dotyczących opisu doświadczeń z pogranicza śmierci klinicznej (NDE - near-death experiences). Najlepiej sprzedającą się jego książką jest Życie po życiu.

Spis treści

• 1 Å»yciorys
• 2 Kariera
• 3 Cechy charakterystyczne NDE wg Moody’ego
• 4 Przypisy
• 5 Bibliografia
• 6 Wywiady
• 7 Linki zewnÄ™trzne

//

Życiorys

Moody studiował filozofię na Uniwersytecie Virginia, dokąd w 1966 r. uzyskał tytuł bakałarza, a po pewnym czasie magistra (1967) i doktora (1969). Posiada dysertacja z psychologii na West Georgia College, uzyskał w tamtym miejscu również profesurę. Od 1976 r. doktór medycyny, wychowanek Medical College of Georgia. W 1998 r. brygadzista Katedry badań powyżej świadomością Uniwersytetu Nevada w Las Vegas. Pracował jak psychiatra jurydyczny w stanowym, zamkniętym szpitalu Georgia.

Trzykrotnie żonaty. W 2004 roku poślubił Cheryl, z którą adoptował syna Cartera i córkę Carol Anne. Teraz mieszka na prowincji w Alabamie.

Kariera

Najbardziej znanÄ… książkÄ… Moody’ego jest Å»ycie po życiu, na podstawie której powstaÅ‚ obraz filmowy o tej samej nazwie. Obraz filmowy zdobyÅ‚ bronzowy order w kategorii relacje miÄ™dzyludzkie na New York Obraz filmowy Festival tudzież nagrodÄ™ World Humanitarian Award.

Znacznie późniejsza jego lektura The Last Laugh (Ostatni śmiech) zawiera, podczas gdy już sam oświadczył, materiały usunięte z pierwotnej wersji Życia po życiu. Wprowadziły one w skrępowanie wielu wcześniejszych czytelników, ponieważ zawierały osobiste zapatrywania autora na kwestię NDE (nauka zawodu ukuł tenże sam Moody w 1975 r.). W książce tej napisał, że nie posiada rozstrzygających dowodów na życie pozagrobowe, i jest nerwowy użyciem swoich prac przez fundamentalistów religijnych natomiast przewodnik New Age, do ich partykularnych celów.

Niemniej aczkolwiek stoÅ‚ek Moody’go wzglÄ™dem NDE jest dozwolone spuentować cytatem z wywiadu jakiego udzieliÅ‚ Jeffrey’owi Mislove:

“Nie mam guzik przeciw mówieniu, że po rozmowach z powyżej tysiÄ…cem osób, które miaÅ‚y tego rodzaju doÅ›wiadczenia, i majÄ…c wielokrotne do czynienia z no nadzwyczajnymi i trudnymi do zrozumienia elementami tych doÅ›wiadczeÅ„, daÅ‚y mi one dużą peÅ‚ne przekonanie, że po Å›mierci jest życie. PrawdÄ™ mówiÄ…c, z caÅ‚Ä… szczeroÅ›ciÄ… muszÄ™ ci spowiadać siÄ™, że na podstawie tego co powiedzieli mi moi pacjenci nie mam żadnych wÄ…tpliwoÅ›ci, że widzieli oni migawki z zaÅ›wiatów.”

Cechy charakterystyczne NDE wg Moody’ego

Po przestudiowaniu 150 przypadków osób, które wróciły do życia po śmierci klinicznej, albo były bliskie śmierci, Moody stwierdził, że ich doświadczenia miały 9 powtarzających się elementów:

1. słyszenie dźwięków w charakterze szumy
2. doznania spokoju i braku bólu
3. doÅ›wiadczenia “bycia nie mówiÄ…c o ciaÅ‚em”
4. odczucie podróżowania przez tunel
5. odczucie wznoszenia w przestworza
6. widzenie się z ludźmi, często zmarłymi krewnymi
7. spotkania z bytami duchowymi, takimi kiedy Bóg
8. doznanie retrospekcji własnego życia
9. odczucia niechęci powrotu do życia

Przypisy

1. ↑ (en) Life after life: Understanding near-death experience with Raymond Moody, M.D. (wywiad)

Bibliografia

• (en) Raymond Moody, Life After Life: the investigation of a phenomenon – survival of bodily death, San Francisco, CA: HarperSanFrancisco, 2001. ISBN 0-06251739-2.
• (en) Raymond Moody, Reflections on Life After Life, Harrisburg, PA: Stackpole Books, 1977. ISBN 0-81771423-3.
• (en) Raymond Moody and Paul Perry, The Light Beyond, New York, NY: Bantam Books, 1988. ISBN 0-55305285-3.
• (en) Raymond Moody and Paul Perry, Reunions: visionary encounters with departed loved ones, New York, NY: Villard Books, 1993. ISBN 0-67942570-5.
• (en) Raymond Moody and Dianne Arcangel, Life After Loss: conquering grief and finding hope, San Francisco : HarperSanFrancisco, 2001. ISBN 0-06251729-5.
• (en) Raymond Moody and Paul Perry, Coming Back: a psychiatrist explores past life journeys, New York, NY: Bantam Books, 1991. ISBN 0-55307059-2.
• (en) Raymond Moody, Laugh after laugh: the healing power of humor, Jacksonville, FL: Headwaters Press, 1978. ISBN 0-93242807-X.
• (en) Raymond Moody, The Last Laugh: a new philosophy of near-death experiences, apparitions, and the paranormal, Charlottesville, VA: Hampton Roads Pijalnia piwa., 1999. ISBN 1-57174106-2.

Wywiady

• (en) Play and the Paranormal A Conversation with Dr. Raymond Moody
• (en) What Being a Skeptic Really Means Featured Interview of Moody on www.Skeptico.com (mp3)

Linki zewnętrzne

• (en) Moody’s website: lifeafterlife.com
• (en) The International Association for Near-Death Studies, Inc., Building Global Understanding of Near-Death Experiences

Eugenia Mandal – łapiduch habilitowany psychologii (praca doktorska: 1990, Wszechnica Śląski; praca habilitacyjna: 2000, Instytut Psychologii PAN), nauczyciel na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach.

Obecnie pracuje na Uniwersytecie Śląskim w Instytucie Psychologii, dokąd pełni funkcję kierownika Zakładu Społecznej Psychologii Płci.

Autorka licznych badań z zakresu psychologii gender: kobiecości i męskości, stereotypów płci, a dodatkowo z zagadnień: bliskich związków, wpływu społecznego, władzy, autoprezentacji, atrakcyjności i obrazu ciała.

Autorka licznych książek tudzież artykułów w tym:

• Mandal, E. (2000 i 2004 wyd. II zmienione). Podmiotowe i interpersonalne konsekwencje stereotypów zwiÄ…zanych z pÅ‚ciÄ…. Katowice: Oficyna Uniwersytetu ÅšlÄ…skiego.
• Mandal, E. (2008). MiÅ‚ość, wÅ‚adza i wykorzystanie w bliskich zwiÄ…zkach. Stolica Polski: Oficyna Naukowe PWN.

Linki zewnętrzne

• nauka-polska.pl
• Pracownicy Instytutu Psychologii Uniwersytetu ÅšlÄ…skiego

Prof. dr hab. Piotr JaÅ›kowski - z miÄ™dzynarodowym dorobkiem badawczym w zakresie badaÅ„ psychofizjologicznych i mózgu czÅ‚owieka. Dzisiaj prorektor Wyższej SzkoÅ‚y Finansów i ZarzÄ…dzania w Warszawie i nadzorca Katedry Psychologii Poznawczej w tym samym miejscu. Urodzony w Bydgoszczy. UzyskaÅ‚ : - wielkość doktora habilitowanego z nauk medycznych (nauki o życiu medyczna, 1995, Akademia Medyczna w Poznaniu), - tytuÅ‚ profesora nauk medycznych (2001) - doktora habilitowanego nauk humanistycznych (psychologia, 2008, Uniwerek JagielloÅ„ski w Krakowie). Ma dwóch dorosÅ‚ych synów, również naukowców.

Ostatnie zainteresowania naukowe profesora: neuromarketing.

Teresa Nella Rzepa – pedagog sztampowy w Uniwersytecie Szczecińskim (Fakultet Humanitarny, Instytut Pedagogiki i Psychologii) tudzież w Wyższej Szkole Pedagogicznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Warszawie; łapiduch habilitowany, psycholog, specjalizująca się w historii psychologii, psychologii klinicznej, psychologii organizacji i zarządzania tudzież psychologii pracy.

W 1956 r. ukoÅ„czyÅ‚a uczelnia psychologiczne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1990 r. uzyskaÅ‚a na tymże uniwersytecie (Fakultet Nauk SpoÅ‚ecznych) tytuÅ‚ doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie psychologii, branża psychologia, broniÄ…c rozprawy habilitacyjnej “Psychologia WÅ‚adysÅ‚awa Witwickiego”. Od 1999 pedagog nauk humanistycznych.

Ważniejsze publikacje książkowe

• Psychologia WÅ‚adysÅ‚awa Witwickiego Oficyna Naukowe UAM, PoznaÅ„ 1991, ISBN 8323203326
• SÅ‚ownik psychologów polskich (red.), Instytut Psychologii UAM, PoznaÅ„ 1992
• Psychologia w szkole lwowsko-warszawskiej (red.), Firma wydawnicza Naukowe PWN, Gród nad WisÅ‚Ä… 1997, ISBN 8301123419
• Paradygmaty i puÅ‚apki psychologii komunikowania siÄ™ (red.), Oficyna Naukowe Uniwersytetu SzczeciÅ„skiego, 2006, ISBN 8372415137
• Psychologia komunikowania siÄ™ na rzecz menedżerów, DIFIN, Gród nad WisÅ‚Ä… 2006, ISBN 837251626X

Przypisy

1. ↑ informacje o prof. Teresie Rzepie na stronie nauka-polska.pl (pl). .